สีที่ใส่เข้าประชุมใหญ่ กับสีที่ใส่ไปเจรจา ควรเป็นคนละสี

ก่อนคุณพูดประโยคแรกในห้อง คนในห้องได้ข้อมูลจากคุณไปแล้วชุดหนึ่ง

เขายังไม่ได้ตัดสินว่าคุณสวยหรือไม่สวย เขากำลังเดาว่าคุณมาในโหมดไหน มาเพื่อตัดสิน มาเพื่อฟัง มาเพื่อขอ หรือมาเพื่อปิดดีล สีส่งสัญญาณนี้เร็วที่สุด คนเห็นสีก่อนรายละเอียดอื่นทั้งหมด

คนส่วนใหญ่แต่งตัวไปทำงานด้วยชุดความคิดเดียวตลอดสัปดาห์ ทั้งที่งานในแต่ละวันต้องการคนละอย่าง

สองโหมดที่ต้องการสัญญาณคนละแบบ

โหมดแรก งานที่คุณต้องมีน้ำหนัก

ประชุมบอร์ด นำเสนอตัวเลขไตรมาส แจ้งการตัดสินใจที่คนไม่อยากได้ยิน สัมภาษณ์คนเข้าทำงาน สิ่งที่ต้องการคือความชัดเจนและระยะห่างพอประมาณ ให้คนฟังรู้ว่าเรื่องนี้จบแล้วไม่ได้มาเปิดให้ถกใหม่

โหมดที่สอง งานที่คุณต้องการให้อีกฝ่ายพูด

เจรจากับคู่ค้า คุยกับลูกค้าที่ยังไม่ตัดสินใจ one-on-one กับลูกทีมที่กำลังจะลาออก ไกล่เกลี่ยความขัดแย้ง สิ่งที่ต้องการคือความรู้สึกปลอดภัยของอีกฝ่าย ถ้าเขาเกร็ง เขาจะพูดแต่สิ่งที่คิดว่าคุณอยากได้ยิน แล้วคุณจะไม่ได้ข้อมูลจริง

สองโหมดนี้ไม่มีอันไหนดีกว่ากัน

แต่ถ้าใส่ชุดเดียวกันไปทั้งสองงาน แปลว่าอย่างน้อยหนึ่งงานคุณกำลังส่งสัญญาณที่ขัดกับเป้าหมายของตัวเอง

สีทำงานยังไงในสองโหมดนี้

ถามแค่ว่า "ใส่สีอะไร" ไม่พอ มีอยู่ 3 ตัวแปรที่ต้องดู

ตัวแปรที่ 1 ความต่างระหว่างเสื้อกับผิว

เสื้อสีเข้มตัดกับผิวชัด สร้างขอบที่คมและอ่านว่าเป็นทางการ ส่วนเสื้อที่โทนใกล้เคียงกับผิว ลดขอบลง อ่านว่าเข้าถึงง่ายกว่า นี่คือเหตุผลที่ชุดสูทดำกับเสื้อขาวถึงอ่านว่าเป็นทางการเสมอ มันคือความต่างที่สูงที่สุดที่เป็นไปได้

ตัวแปรที่ 2 ความสดของสี

สีสดและอิ่มดึงสายตามาที่ตัวเสื้อ สีที่หม่นลงดึงสายตากลับไปที่ใบหน้า ในห้องที่คุณต้องเป็นคนพูดนาน คุณอยากให้คนมองหน้าคุณ ไม่ใช่มองเสื้อ

ตัวแปรที่ 3 ความอุ่นความเย็นของโทน

โทนเย็นอ่านว่าเป็นระบบและมีระยะ โทนอุ่นอ่านว่าเข้าหาง่ายและมีชีวิต ข้อนี้ละเอียดที่สุดและเป็นข้อที่เกี่ยวกับตัวคุณเองมากที่สุด เพราะโทนที่ไปกับผิวคุณจะทำให้หน้าดูสว่าง ส่วนโทนที่สวนทางจะทำให้ดูเหนื่อยแม้เป็นสีเดียวกันในภาพถ่าย

แปลงเป็นของที่ใช้ได้จริง

สำหรับโหมดที่ต้องมีน้ำหนัก

เลือกความต่างสูง เสื้อนอกหรือเสื้อตัวในที่เข้มกว่าผิวชัดเจน คุมความสดให้ต่ำ และเก็บจุดสีสดไว้ที่ของชิ้นเล็กอย่างต่างหูหรือลิป จุดเดียวพอ

สำหรับโหมดที่ต้องการให้อีกฝ่ายเปิด

ลดความต่างลง 1 ขั้น ใช้สีกลางที่นุ่มกว่าแทนสีเข้มสุด เก็บทรงให้เรียบร้อยเหมือนเดิมทุกอย่าง เปลี่ยนแค่ระดับความเข้ม เท่านี้บรรยากาศในห้องก็ต่างไปแล้ว โดยที่ไม่มีใครบอกได้ว่าเปลี่ยนอะไร

สองข้อนี้ไม่ได้ระบุสี เพราะสีที่ได้ผลกับคุณกับคนข้างๆ ไม่เหมือนกัน

เรื่องสีเข้ม ที่ควรตั้งคำถาม

ผู้หญิงในตำแหน่งบริหารจำนวนมากลงเอยที่ตู้เสื้อผ้าซึ่งเต็มไปด้วยดำ กรมท่า เทาถ่าน เหตุผลเข้าใจได้ มันปลอดภัย มันไม่เคยผิด และมันตัดการตัดสินใจตอนเช้าออกไปได้จริง

แต่มีต้นทุนที่ไม่ค่อยมีใครพูดถึง คือสีเข้มมากบางเฉดสร้างระยะห่างในสถานการณ์ที่คุณไม่ต้องการระยะห่าง และกับบางคน ดำสนิทเป็นสีที่ดึงเงาบนใบหน้าให้เด่นขึ้นแทนที่จะดึงหน้าให้สว่าง

ไม่ต้องทิ้งสีเข้มทั้งหมด แค่รู้ว่าสีเข้มแบบไหนเข้ากับคุณ บางคนคือกรมท่าลึก บางคนคือน้ำตาลเข้มอมเทา บางคนคือเบอร์กันดี ทั้งสามอ่านว่ามีอำนาจเหมือนกันหมด แต่ให้ผลกับใบหน้าไม่เหมือนกันเลย

คุณไม่ได้ดูอ่อนลง แค่ใส่สีเข้มที่ช่วยหน้าแทนสีที่ฉุดหน้า

ถ้าจะเริ่มแค่อย่างเดียว

ก่อนเปิดตู้ตอนเช้า ถามตัวเองว่าวันนี้อยากให้คนในห้องฟัง หรืออยากให้เขาพูด

อยากให้ฟัง เลือกความต่างสูง อยากให้พูด ลดลง 1 ขั้น ใช้ได้พรุ่งนี้เลย ส่วนถ้าอยากรู้ว่าสีเข้มแบบไหนเข้ากับหน้าคุณ ดูว่าการวิเคราะห์สีทำอะไรให้บ้าง

อ่านต่อ แต่งตัวขึ้นกล้องสำหรับประชุมออนไลน์