ลองคำนวณดู เสื้อที่ซื้อปีนี้ ต้นทุนต่อการใส่หนึ่งครั้งของคุณเท่าไหร่

มีตัวเลขหนึ่งที่คนทำงานสายการเงินคุ้นเคยดี แต่แทบไม่มีใครเอามาใช้กับตู้เสื้อผ้าตัวเอง นั่นคือ ต้นทุนต่อการใช้งานหนึ่งครั้ง

สูตรง่ายมาก

ราคาที่จ่าย หารด้วย จำนวนครั้งที่ใส่จริง = ต้นทุนต่อการใส่หนึ่งครั้ง

เสื้อเบลเซอร์ 4,500 บาทที่คุณหยิบใส่สัปดาห์ละครั้ง ปีหนึ่งประมาณ 40 ครั้ง ตกครั้งละ 112 บาท และถ้าใส่ต่ออีกสองปีก็เหลือ 37 บาทต่อครั้ง

เสื้อ 890 บาทที่ซื้อมาเพราะกำลังลดราคา ใส่ไปสองครั้งแล้วรู้สึกว่าไม่ใช่ ตกครั้งละ 445 บาท

ตัวที่แพงกว่าราว 5 เท่า ใส่ปีแรกก็ถูกกว่าต่อครั้งราว 4 เท่า ถ้าใส่ครบ 3 ปีจะถูกกว่าราว 12 เท่า

ตัวเลขเล่นกลไม่ได้ ลองนับในตู้ตัวเองดูก็เห็น

ลองทำจริงคืนนี้ ใช้เวลา 15 นาที

ไม่ต้องรื้อทั้งตู้ เอาแค่นี้

1. หยิบเสื้อ 10 ตัวที่ซื้อในรอบ 12 เดือนที่ผ่านมา
2. เขียนราคาที่จ่ายลงไปข้างๆ แต่ละตัว จำไม่ได้ก็ประมาณ
3. เขียนจำนวนครั้งที่ใส่จริง ไม่ใช่จำนวนครั้งที่ตั้งใจจะใส่
4. หาร

จบแล้วคุณจะได้สองกอง กองที่ต้นทุนต่ำกว่า 100 บาทต่อครั้ง กับกองที่สูงกว่า 500

สิ่งที่น่าสนใจไม่ใช่ตัวเลข แต่คือ สิ่งที่กองแพงมีร่วมกัน

กองที่แพงมักมีอย่างใดอย่างหนึ่งในสามข้อนี้

ในงานวิเคราะห์สีที่ทำมา คำตอบที่ได้ยินบ่อยที่สุดเวลาถามว่า "ทำไมตัวนี้ไม่ค่อยได้ใส่" มีอยู่ไม่กี่แบบ

หนึ่ง ใส่แล้วรู้สึกว่าต้องแต่งหน้าเพิ่ม

เสื้อสีนั้นทำให้ใบหน้าดูหมองลงนิดหนึ่ง เลยต้องลงรองพื้นหนากว่าปกติ หรือต้องทาลิปสีเข้มขึ้นเพื่อดึงหน้าให้กลับมา พอวันไหนรีบก็เลยไม่หยิบ

สอง จับคู่กับอะไรไม่ค่อยได้

ซื้อมาตัวเดียวโดดๆ สีสวยแต่ไม่เข้ากับอะไรในตู้เลย ต้องซื้อของใหม่มาคู่ด้วยถึงจะใส่ได้ ซึ่งก็ไม่ได้ซื้อสักที

สาม ใส่ครั้งแรกแล้วไม่มีใครทัก

ข้อนี้คนไม่ค่อยพูดออกมาแต่มันจริง เสื้อที่ใส่แล้วมีคนถามว่าวันนี้ดูสดใสจัง คือเสื้อที่จะถูกหยิบซ้ำ ส่วนเสื้อที่ใส่แล้วเงียบ จะค่อยๆ เลื่อนไปอยู่ท้ายราว

ข้อหนึ่งกับข้อสามเป็นเรื่องเดียวกัน คือสีของเสื้อกับโทนผิวของคุณไม่ไปด้วยกัน ส่วนข้อสองคือปัญหาเรื่องโครงสร้างตู้ ซึ่งเขียนแยกไว้ในบทความเรื่อง ตู้เต็มแต่ไม่มีอะไรใส่

ทำไมสีถึงเป็นตัวแปรที่แรงกว่าที่คิด

ทรงเสื้อผิดตัว คุณรู้ตั้งแต่ในห้องลอง เพราะมันรัดหรือมันหลวม ร่างกายบอกทันที

สีผิดตัวไม่บอกแบบนั้น ในร้านที่แสงอุ่นๆ และกระจกที่ปรับมาให้ทุกอย่างดูดี คุณจะไม่เห็นอะไรเลย มันมาโผล่ตอนเช้าวันจันทร์ในลิฟต์ ตอนที่ไฟเป็นสีขาว แล้วคุณรู้สึกว่าวันนี้หน้าดูเหนื่อยกว่าปกติทั้งที่นอนเต็มอิ่ม

นั่นแหละคือเสื้อตัวที่จะกลายเป็นต้นทุน 445 บาทต่อครั้ง

เรื่องที่ว่าทำไมตาเราถึงมองเรื่องนี้เองไม่ออก อธิบายไว้ละเอียดกว่านี้ในหน้า อันเดอร์โทนคืออะไร

สองวิธีที่ใช้ได้เลย โดยยังไม่ต้องทำอะไรเพิ่ม

วิธีแรก ใช้กฎ 30 ครั้ง ก่อนจ่ายเงิน

ยืนอยู่หน้าแคชเชียร์แล้วถามตัวเองว่า ตัวนี้จะใส่ครบ 30 ครั้งไหมในสองปี ถ้าตอบไม่ได้ทันทีแปลว่าไม่ ข้อนี้ฟังดูเบสิกแต่มันตัดของออกได้เยอะมาก

วิธีที่สอง ถ่ายรูปตัวเองในห้องลอง ด้วยแสงจากหน้าต่าง

ไม่ใช่ไฟในร้าน เดินไปใกล้ประตูหรือหน้าต่างแล้วถ่ายเซลฟีสองรูป ใส่ตัวที่กำลังจะซื้อ กับตัวที่ใส่มาจากบ้าน แล้วดูเทียบกันบนจอ ไม่ต้องมีความรู้เรื่องสีก็เห็นความต่างได้ในหลายกรณี

สองข้อนี้ฟรี ทำได้พรุ่งนี้ และช่วยได้จริงในระดับหนึ่ง

แล้วตรงไหนที่ต้องใช้เครื่องมือจริง

ข้อจำกัดของการเช็คเองคือมันบอกได้แค่ว่าตัวไหน "ไม่ใช่" แต่บอกไม่ได้ว่า "ใช่" คืออะไร

คุณอาจรู้ว่าเสื้อสีเบจตัวนั้นทำให้หน้าหมอง แต่ไม่รู้ว่าเบจโทนไหนที่ใช้ได้ เบจมีเป็นสิบเฉด บางเฉดอมชมพู บางเฉดอมเหลือง บางเฉดเทาๆ และคนละเฉดให้ผลคนละแบบบนใบหน้าเดียวกัน

การเทียบผ้าสีจริงกับใบหน้าใต้แสงมาตรฐาน คือวิธีที่ตัดการเดาออกไป คุณจะได้กลุ่มสีที่ชัดเจนกลับไปเป็นพาเลตประจำตัว แทนที่จะได้แค่ความรู้สึกว่าตัวนี้ไม่ค่อยใช่

ลองคิดในภาษาเดียวกับที่คิดมาทั้งบทความ ชวนเพื่อนมา 3 คน ค่าวิเคราะห์ตกคนละ 2,990 บาท ถ้ามันช่วยให้คุณไม่ซื้อเสื้อผิดสีปีละ 2 ตัว ตัวละราว 1,500 บาท ก็คืนทุนในปีแรก และพาเลตที่ได้ไม่ได้หมดอายุตอนสิ้นปี

คนส่วนใหญ่เลือกเสื้อผ้าเป็นอยู่แล้ว ที่ขาดคือข้อมูลเรื่องสีของตัวเอง

อยากรู้ว่ากลุ่มสีของคุณคือกลุ่มไหน ดูรายละเอียดบริการและราคา หรือทักไลน์มาคุยก่อนได้ที่ หน้าติดต่อ